De luchtvaartsector blijft vandaag herhalen dat ze tegen 2050 net zero wil zijn. Die zin staat nog intact in elke presentatie, elk rapport en elk persbericht. Maar wie de laatste weken goed luistert, hoort een andere ondertoon. IATA-topman Willie Walsh zegt nu dat de hoop op die doelstelling “snel vervaagt” en dat er nood is aan een “realistische timeline”.
De kern van het probleem ligt al jaren op tafel en heet SAF, duurzame kerosine. In het officiële decarbonisatiepad moet die brandstof ongeveer 65 procent van alle emissiereducties leveren tegen 2050. Alleen: vijf jaar na de grote belofte zit de sector nog altijd in een embryonale fase. Voor 2026 wordt wereldwijd ongeveer 2,4 miljoen ton SAF verwacht. Dat is amper 0,8 procent van het totale brandstofverbruik.
De kloof met wat nodig is — ongeveer 500 miljoen ton tegen 2050 — is niet klein, ze is gigantisch. En belangrijker: ze wordt niet snel kleiner.
Dat maakt het onhoudbaar. Want de sector heeft zich jarenlang gebaseerd op één dominante aanname: dat SAF er op tijd en op schaal zou zijn. Vandaag blijkt dat die assumptie wankelt. En zonder die pijler begint het hele model te schuiven.
Het probleem beperkt zich niet tot 2050. Zelfs de tussentijdse doelen blijken al buiten bereik. Overheden mikken op een beperkte emissiereductie tegen 2030 via SAF, maar volgens dezelfde sector is er “geen pad” om die doelstelling te halen.
Daarbovenop komt een tweede realiteit: de technologie die het verschil moest maken, komt later dan gepland. Airbus stelde zijn plannen voor een waterstofvliegtuig uit, omdat de hele infrastructuur en technologie vijf tot tien jaar achterlopen op schema.
Ook dat is betekenisvol. Want waterstof was nooit de korte termijnoplossing, maar wel het bewijs dat de sector alternatieven had. Zodra ook die piste vertraging oploopt, blijft er nog minder over om de kloof te dichten.
Officieel blijft 2050 nog steeds overeind. Officieus wordt er gesproken over “herziening”, “realistische timing” en “nieuwe perspectieven”.
De sector hoeft vandaag geen nieuwe doelstelling. Maar ze kan zich nog moeilijk veroorloven om te blijven doen alsof de huidige nog overeind staat.
Want hoe langer 2050 officieel onveranderd blijft, terwijl iedereen ziet dat het pad ernaartoe niet klopt, hoe meer de luchtvaart het perfecte argument aanreikt aan haar grootste critici:
dat haar klimaatstrategie altijd meer belofte was dan plan.
En dat moeten we vermijden.
