Minder Regels, Meer Lef

2/08/2021 door Jan Peeters

Life Goes On, Toch?

Er was een tijd, dat in de zomer alles wat trager ging. De reis- en vrije tijd industrie draaide operationeel op volle toeren, maar de rest van de wereld loste het gas, koos voor een rustiger tempo. Een soort van lock down met bewegingsvrijheid, zeg maar.

Dat is dit jaar anders. Ik vaarde met mijn zeilboot rond in Zuid Nederland, en zag in de media de paniek rond de stijgende besmettingen toenemen. Ik keek rond me, en zag veel boten op het water, en uitzonderlijk volle havens en aanlegplaatsen. Iets meer mensen dan vroeger brachten steevast de nacht door voor anker – maar dat kan ook met het zeer mooie weer te maken gehad hebben, tijdens mijn zeilweek.

Van de boot ging het naar de Belgische kust. Ook daar veel mensen, en zeer goed draaiende restaurants en caféterrassen. De corona beperkingen maakten dat het weer, dat ondertusen wisselvallig was geworden met geregelde regenbuien, goed kon worden opgevangen door de terrasgangers: men ging gewoon wat dichter bij elkaar zitten, onder de parasol. Verder werden de mondkapjesregels gedwee gevolgd, en de plexiglas afscheidingen in de restaurants bleken vaak elegant opgezet, en steeds efficiënt.

Kortom: op deze twee vakantieplekken gaat het leven zo zijn gangetje. Een samenleving met een steeds hogere vaccinatiegraad blijkt best leefbaar.

Behalve als het op buitenlandse vakanties aankomt, blijkbaar. Dan is alles anders, blijkbaar. Dan is elke reiziger een potentiële alles leeg zuipende, bezweet tegen elkaar aanschurende, constant hitsige virusverspreider, blijkbaar. Of hoe moet je anders de kleurencode paniek verklaren? Vanaf dat de grens wordt overgestoken, is de reiziger verdacht. Als hij/zij het in het hoofd haalt om per vliegtuig de grens over te steken, dan is-ie schuldig tot het tegendeel bewezen is. En de media spelen daar gretig op in, maar dat weten we al lang.

De binnenlandse vakantieganger gedraagt zich niet anders dan de buitenlandse vakantieganger. Voor elke fuivende jongere in de gekende buitenlandse feestbestemmingen, is er een fuivende jongere op een binnenlands feest of feestje. Voor elke overtreder van corona regels in het buitenland, is er een corona overtreder in het binnenland. En, laten we wel wezen: zowel in binnen- als buitenland worden de regels over het algemeen onwerkelijk goed gevolgd. Het volk is volgzaam, en een steeds groter deel van het volk is gevaccineerd.

En toch worden de buitenlandse reizigers dagelijks ongerust gemaakt. Over veranderende kleuren, over schijnbaar – maar niet echt- veranderende regels en over mogelijke gevolgen, zelfs voor zij die alle regels volgen. Het volstaat de kranten te lezen en de nieuwsprogramma’s te volgen: de schrik slaat je om het hart.

Het ziet er naar uit, dat de politiek dit zomerseizoen nog op deze manier wil uitzitten. Vingertje omhoog, hekje niet op slot maar op een kier, en controleren waar al natuurlijke fuiken staan: op luchthavens en op treinstations. Zo willen ze september halen, met “hoop op beterschap” als enige strategie.

Elke ondernemer weet dat “hoop op beterschap” het slechtst mogelijke business model is. Het loopt dan ook vaak slecht af met “hopende” bedrijven. Vandaag dwingt de politiek vele reisbedrijven in deze hoek. De hoek waar je enkel nog kan hopen op beterschap. Dat gaat in tegen alle ondernemerschap, dat maakt de meest bedrijven de facto gedeeltelijk vleugellam. Politici kunnen blijkbaar leven met “hoop” als strategie: “hoop” dat het in de winter niet té koud wordt, “hoop” dat het in de zomer niet té warm of te nat wordt, “hoop” dat de vluchtelingenproblematiek zichzelf zal oplossen, “hoop” dat de files vanzelf zullen krimpen. Die “hoop” strategie opdringen aan ondernemers, is een grote denkfout.

Overigens, als ik de overzichten van vakantiebestemmingen van de Belgische ministers lees, dan bedenk ik grijnzend dat zowat 80% van hen binnenkort zal terugkomen van een rode bestemming. Net mensen, die politici. Hopen op beterschap, en ondertussen zoveel mogelijk een normaal leven leiden. Net mensen, maar duidelijk géén ondernemers.

Deze week vlieg ik er nog even in op mijn thuisbureau, dan vertrekken mijn gezin en ik voor het allerlaatste deel van de vakantie: een korte vliegvakantie naar Corfu. Ik zal onze ervaringen voor één keer uitgebreid beschrijven. We zijn alle drie meerderjarig, en alle drie al weken volledig gevaccineerd. En toch sluipt zelfs in dit ervaren reisgezin, met bovengemiddelde kennis van zaken, onzekerheid. Kan je nagaan wat dat voor de gemiddelde consument moet betekenen. Maar ik kijk ernaar uit. Naar Corfu, maar ook naar wat er daarna komt. Want we gaan de wereld verbazen, zie. Alle plannen liggen uitgetekend klaar. Hell, yes!

Lees meer...